De mountainbike

Op n mooie dag, begun augustus 2015, het Ketriene ter mor even van nomen. Mit n mooi bouk zit zai rusteg in d’schare van de zuid’appelboom te lezen, as zai deur t geluud van n piepende poort oet heur fantasiewereld hoald wordt.  Zunder heur leesbrille òf te zetten, het ze mit n körte blik opzied al laank zain dat Anjolt weer thoes is van n rondje fietsen op zien mountainbike. Ondanks dat z’hom natuurlek nait verwieten kin dat e thoeskomt, het ze wel veul muite de droad van t verhoal weer op te pakken. Noa n zetje maarkt ze dat de betovern van t spannende verhoal volledeg vot is. Anjolt is intussentied noast heur kommen zitten en zegt mit n daipe zucht:

‘Zo dat hebben we weer overleefd.’
Ketriene dij dit taimpie van heur kirrel al wel voaker heurd het, moakt zok nait zo veul zörgen, allewel d’intonoatsie heur wel aan t denken zetten mouten haar. Ruiernd in heur leesmand krigt ze noa n zetje heur gewone brille op d’neuze. As ze vervolgens Anjolt aankikt, slagt heur d’schrik om t haarte en vaalt ze van dijzulfde schrik hoast oet heur toenstoule.
‘Wa’s der wel mit die beurd? Bist aanreden deur n auto?’
Ketriene is der bie goan stoan en bekikt Anjolt van top tot tone.
‘Goa es stoan, man en loat mie die es goud bekieken,’ zegt ze dwingend. Z’het al laank zain, dat Anjolt n beste rode waange het en op t linkerbain zit n dikke knobbel, alsof der n haalve koatsebale opplakt is.
‘Dou mie eerst mor n beetje drinken,’ zucht Anjolt wat moeilek kiekend. t Is net of e der tegen aan zugt om zien verhoal te vertellen.
‘Was der beurd?’ vragt ze veur de twijde moal. Ketriene het heur kirrel wel deur. Hai zöcht oetvluchten, duurft nait mit de woarhaid veur n dag te kommen. Zai kin hom doar veuls te goud veur, mor vandoage komt e der nait mit vot.
‘Nou gain gesoes.’ Ketriene begunt heur geduld te verlaizen, ‘veur de droad ter mit.’
As Anjolt n ìndje op glee is, zugst t kwoie gezichte van Ketriene langsoamerhaand  veraandern en trekken aannemen van daipe bezörgdhaid.
‘Dat mainst nait,’ zegt ze mit n mengelmous van meedlieden en verbolderdhaid, mor ook dij knoppe wordt snel omdraaid en striedboar zegt ze:
‘Woar woont dat mìns?’
‘Hou mout ik dat waiten.’ Anjolt wrift over zien zeer scheenbain en mit n van piene vertrokken gezichte zegt e verongeliekt:
‘Haar’k mie meschain ook nog even aan heur veurstellen mouten?’
‘Woarom gingst den ook achter heur aan, doe haalve zole.’ Anjolt schudt zien kop en mit d’handen in d’höchte as taiken van t hoogst meugleke onbegrip vertelt e hou t aal kommen is.
‘Ik ree rusteg op Dale, dou dat wief op heur elektriese fietse mie veurbie zoefde. t Was ain strepe. Ach, docht ik bie miezulf. Loat heur mor fietsen, doe hest vandoage al genog op de trappers stoan. Wat moakt dat nou oet, dat n vraauw sneller gaait as doe. En terwiel ik doar zo over noadochde, keek dat mìns zo aldernoast filain achterom. Nou zeg ik die, wat dust den.’
Ketriene trekt wat onverschilleg mit d’scholders. Zokswat zol heur n zörge wezen.
‘Vrouger as wie noar school tou reden, wast aaltied n sport om n passerende brommer bie te blieven,’ zegt Anjolt mit veul enthousiasme.
‘En dat was veur die t mement om der achter aan te goan,’ knikt Ketriene. t Verhoal is heur hailemoal duudlek.
Wat ze evenwel nait begript, is t feit, dat Anjolt d’achtervolgen stopt het , dou dij vraauw aan d’kaante van de weg stil stoan bleef. t Is dit keer Anjolt, dij wat mit scholders trekt:
‘Ik docht dat ze pech mit heur fietse haar.’
‘Oh?’ is de verboasde reaksie van Ketriene. Ze zugt t veur zok. Anjolt, dij van t ain op t aander mement veraandert van achtervolger in hulpaanbaaider.
‘Je loaten n vraauw dij pech het toch nait aan d’kaante van de weg stoan.’
‘Nee, dat is ook zo.’ En terwiel ze Anjolt heufdschuddend bekikt, zegt ze:
‘Zol ik die nou n glaske drinken ophoalen?’