n Elektrieke fietse

n Elektrieke fietse

‘Hest weer vergeten d’zieddeure van d’gerazie op slöt te doun.’
t Is n opmaarken, dij Anjolt d’leste poar doage regelmoateg om d’oren slingerd krigt van Ketriene. Mor t binnen minder de woorden, dan wel de toon, woarop t zegd wordt, dij Anjolt mor moeilek verteren kin.
‘Wie doun aans, as wie gewoon thoes binnen, dij deure toch ook nooit op slöt,’ het e zok nog wel es perbaaierd te verontschuldegen. ‘Doe bist gek,’ het e al voak n moal haardop, in gedachten, roupen. Mor Ketriene is en dat wait Anjolt zulf ook wel, om de drommel nait gek. Woarom moakt zai zok den zo drok, dat d’geraziedeure aaltied op slöt mout? Dat komt deur de eleltrieke fietse, dij Ketriene sunt n poar doage het.
‘Mouten ie der ook n verzekeren bie?’ is de fietsenboer bie t òflevern nog es even terogge kommen op n akkefietje van n joar of wat leden. Hai wait, net zo goud as Anjolt t wait, dat Ketriene n joar of vieve leden heur nije fietse bie d’biebeltaik kwiet roakt is. Doagen laank het zai hailemoal van slag west om dat verlais en t maist vervelende was, dat zai in dit geval gainaine de schuld geven kon. Zai haar t aal zulf om mans had deur gewoon in alle hoast te vergeten heur fietssleudel der oet te hoalen.
‘Dij fietsendaif het weschienlek gewoon op n bankje zeten te wachten tot der n haalfzeuven kwam, dij zien fietse nait op slöt zetde.’ Zai kon zok wel veur de kop haauwen, mor zuikerij in d’buurte en noavroag bie d’plietsie het de fietse nait terogge brocht. En dij dure levensles komt sunt zai heur nije elektrieke fietse kocht het in alle hefteghaid weer terogge.
‘Je kriegen joen fietse allendeg mor vergoud as je, bie eventueel verlais twij sleudeltjes aan d’verzekern overhandegen kinnen.’ Nou, dat leste het Ketriene zok goud in d’oren knoopt. En doarom lopt t aans zo rustege leven van de Broesders de leste doagen, kört gezegd, reedlek onrusteg. De pannen rappeln regelmoateg op dak, as Ketriene maint heur kirrel weer op n vergriep tegen t belangriekste gebod,  te kinnen betrappen. Zo is e guster, omdat de suker op was, zunder der bie noa te denken, veur dat klaain bodschopke even bie d’krudenier overkaante stroat noar binnen lopen. Vief menuten, nou meschain tiene, hoogoet n ketaaier het e bie Zudemoa in d’winkel stoan en as dij olde plaze van n vraauw Bos nait alles op zien elmendattegsten doan haar en kammeroad Jokkop der nait over tou kommen was, den was e veul eerder weer thoes west as dit moal. Den haar e nait mit zien pakje suker veur n dichte poort kommen te stoan en haar e nait mit veul gebölk en nog haarder rammeln aan d’veurdeure zok aal vergrelder moakt omdat alle deuren in hoes ofsloten waren.
‘Ast mainst dast mie op dizze menaaier de les lezen moust, den denken wie der nait geliek over,’ haar e heur kwoad veur de vouten gooid.
‘Ast doe mainst dast aaltied d’haile jachtwaide zo mor open kist loaten stoan, den denken wie der zeker nait geliek over, voaderman,’ haar ze meschain nog wel vergrèlder dan Anjolt de bale terogge stoiterd.
Mor vandoage ist n hail aander dag as guster. De zunne schient, de tempratuur is aangenoam en Ketriene het zok smörgens noa t kovvie drinken in d’blokhut installeerd mit heur hoakpatronen. Noa n zetje heurt ze in hoes de telefoon overgoan, mor as noa twij moal t rinkeln van d’boetenbèle stopt denkt ze: ‘Verkeerd verbonden zeker’ en wordt ze weer volledeg in beslag nomen deur heur hoakerij.
Dat t gain verkeerde verbinden was, kin zai nait waiten en dat Anjolt, tegen zien gewoonte in, telefoon oppakt het, kin ze hailemoal nait waiten, omdat ze der van oetgoan is, dat Anjolt nait meer thoes is en volgens ofsproak noar Jokkop lopen is. Dat t de fietsenboer was en Anjolt in n kört gesprek te heuren kregen het dat t goie handvat van Ketrienes nije fietse der is, komt zeker nait in heur gedachten noar boven. En Anjolt? Dij het nog wat goud te moaken, sunt de aanvoaren van guster mit zien Ketrientje. En hai beslot dizze klaaine bodschop, Jokkop kin ja nog wel even wachten, veur zien reken te nemen.
As Ketriene n haalf uur loater nog zin het in n twijde kop kovvie, lopt ze toenpad òf noar hoes en net as de kovvie begunt te lopen, zugt zai deur t keukenroam dat d’zieddeure van de gerazie aal wat hìnneweer gaait. En in ain ondailboar mement beseft zai wat dit betaikent. Mit lood in de schounen en d’schrik om t haarte lopt ze noar t fietsenschuurtje. Heur veurgevoul, dat t noodlot tousloagen het komt oet. Der het van t begun of aan al gain zegen op dizze fietse rust, denkt ze mismoudeg. En zo ist. De fietse is vot. En as ze volkomen ontdoan terogge lopt noar hoes, beslot Ketriene twij dingen. Ze belt eerst Anjolt op zien mobiele, mor as ze op t zulfde mement zien hoanekoakelriedeltje op d’bozzem heurt kraaien , wait ze dat ze doar gain geheur krigt. As twijde meldt ze zok bie t ploatselke plietsiebero om n aangifte te doun van daifstal.
As Ketriene even loater heur, intussentied laauwe, kovvie onder t apperoat weghoalt en mit d’kop in d’handen bie toavel is goan zitten, komt Famke bie heur zitten en legt traauw heur kopke op heur schoot. Zai haar de boazinne wel groag even oetleggen wild, wat ter aal speulde en hou t aal kommen was. En omdat de kovvie nait smuik en kovvie en Famke gain van baaident troost konden baiden, beslot ze hailemoal tegen heur gewoonte in troost te zuiken bie n gloaske avvekoat.
As n ketaaier loater Anjolt mit n triomfantelk gezichte veur t ziedkeukenroam noar binnen glopt, komt agent Bodewes ook net drifte op rieden. d’Eerste is verboasd over de komst van de twijde en de twijde snapt nait woarom de vraauw van d’eerste hom bèld het over de daifstal van n fietse, woar, veur zover hai oordailen kin, d’eerste toch duudlek zichtboar mit veur d’keukenroam staait.
En Ketriene? Dij het proaten mouten as n avvekoat om alles weer recht te braaien, of te hoaken. Mor ja, mit drij avvekoatjes achter de koezen was dat nait zo’n groot probleem.