Swienen

Swienen

As ik zummers bie mien opa en oma logeerde, sluip ik aaltied noast de swienen.
In t achterìnde van t hoes haar opa noamelk n ekstroa sloapkoamer timmerd, dij stoef aan t swienehok grìnsde. Op zok von ik t lutje koamertje al biezunder, omdat ter n stok of wat Indiese woapens aan de mure hongen. Haar ome Jan mitnomen oet Indië.
In t begun von’k t best ieslek, dat ik doar hailemoal allendeg in t achterhoes sloapen mos. Nait deur d’aanwezeghaid van de swienen, dij bleven wel in t hok en ook nait deur dij vervoarleke krizzen aan d’mure. Nee, t was meer t gevoul van verloatenhaid, dat mie overvuil as ik op bère mos. Opa en oma sluipen ja hailemoal aan d’veurkaante van t hoes en as ik ze es n keer neudeg haar, den kon’k t ja aal nait beroupen.
Ik haar votdoadelk wel deur, dat opa de swienen nait haar omdat t zokse oardege hoesdaaier waren. Nee, t swientje op t hok was n ekonomiese neudzoak en veur zover ik t begreep, wast ook nooit aans west. En meschain zol t ook aaltied wel zo blieven. Doar was ik dou wel van overtuugd. Dou oom Hinderk traauwen ging, kreeg hai van zien kammeroaden as kedo op zien traauwdag zulms nog n lutje swientje. Lu in Blijham waren dat dus bliekboar zo wìnd. Bie ons in Pekel wast aans. Mien pa haar gain swienen. In t lutje hoeske op Komnijsterwieke was doar ook ja gain roemte veur.
t Aldermooiste aan de swieneboudel von ik de biggentied. As doar dattien of soms nog wel meer van dij lutje knuvvelbeestjes zok aan moekes tepels verdrongen, den hong ik over d’raante van t swienehok en kon ik doar wel uren noar kieken. Opa haar mie wel woarschaauwd:
‘As de zeuge jongen het, kist ter beter nait bie in t hok goan.’
‘Dat dou’k ook nait opa.’ Hai mos es waiten, dat ik best wel n beetje of n beetje veul angst haar veur dat grote logge beest. Nee, ik bleef t alderlaifst aan de goie kaante van deure van t swienehok.
Ast vreten veur de swienen kloar moakt wui, den was ik der wel aaltied bie. Dat gebeurde ain moal in de weke. Opa haar n schuurtje en doar haar e achterin n gaitiezeren kookketel stoan. Doar kwamen den eerst d’eerappels in en den wui t vuur onder d’ketel opstookt. Ik von dat swienevreten aaltied wel lekker roeken. En as d’eerappels  goar waren den kwam doar nog gaarstemeel bie en den wui t haile zwikkie ruierd tot t swienesloeber was.
‘Vinden ze dit lekker, opa,’ heb ik n moal aan hom vroagd.
‘Joa, mien jong, n goud swien vret alles,’ was dou t antwoord.
Noaderhaand heb ik mie wel es ofvroagd, woar d’lutje biggetjes bleven waren. Zai waasden zo snel, dast t verschil bie wieze van spreken van dag tot dag wel zain konst, mor mien logeerpartijen waren dus net nait laank genog om t haile gruiperses te kinnen volgen. Dat ze nait bie d’moeke in t hok konden blieven, dat was wel duudlek, doar was t swienehok laank nait groot genog veur.
Dat t swien gain laank leven beschoren was, doar was ik van op d’höchte en ik was ook nait verboasd, dou mien oompie slachter Derk Jan op n dag mit getrokken pistool op dele ston om t swien, dij ik regelmoateg van vreten haar veurzain en dij mie op dij mementen aaltied zo vertraauwd touknorde, omdat de sloeber hom bliekboar toch weer goud smuik, noar d’aandere wereld te helpen. Derk Jan was schienboar toch goudkoper dan d’hoesslachter dij ze vrouger aaltied haren. t Scheelde mien grootollen in elk geval twij of nog n stok of wat meer borrels.
Z’haren mie goud op de slachtpartij veurberaaid, doar mekaaerde t nait aan, mor dat t swien zo aldernoast haard kon gilpen, doar bin’k toch wel van schrokken. Ik heb ter nog op d’neuze biestoan, dou d’emmer mit bloud vuld wui. Mor doarnoa haar ik t ook wel had. Zo’n blouderge toustand, dat was toch niks veur mie. Aan d’aander kaante, de bloudworst, mit n dikke klodder stroop, dat smuik mie wel weer goud, net as de dreuge worst, de leverworst en aal dij aander dingen dijst van ain zo’n swien moaken konst.
En dou e doar aan t ìnde van de dag zo opengevolden in d’schure hong te wachten op t stempeltje van de keurmeester, bin ik nog even bie t swien langs lopen, mit de intussentied schoongemoakte swienbloaze in d’haand en ik heb heur beloofd:
‘Mit n dag of wat, as dien bloaze goud dreugd is, moak ik n foekepot en den moaken wie mit ons baaident weer meziek.’