Kovvie?

Kinder en daaier hebben n apaarte goave. Zai binnen, weschienlek omdat ze nog nait opzoadeld binnen mit ‘kultuur’ en biekommende gedragsveurschriften nog puur en spontoan in heur reaksies. Dat is mooi. Natuurlek gedrag is te waarderen. As kinder groter worden en goud luustern noar d’opvoudkundege lezzen van ollu en leerkrachten, leren ze t automoaties wel weer of.
Sietze is zo’n kind. Hai logeert n dag bie Anjolt en Ketriene, omdat zien pa en moe n dag mit zien oldste zus op stap binnen.
En Sietze? Dij het t best noar d’zin bie opa en oma. Hai is kind aan hoes en voult zok ook  thoes. Zo klaain as e is, zo rad is e ook. Bald hier, bald doar, Sietze moust d’haile dag in de goaten holden. Veurdast ter op verdocht bist, bist hom kwiet. Woar zien oldere zuster elkenain d’oren van de kop kwedelde, doar is Sietze juust t tegenovergestelde. Hai prat nog nait recht.
Tegen tien uur zitten Anjolt en Ketriene in d’keuken kovvie te drinken, as de bèle gaait. Anjolt, dij net n ìnde mit d’hond lopen het, staait langsoam op om noar deure te goan, as e inains heurt:
‘Kovvie?’
En n tel loater:
‘Dat zel der wel in goan, mien jong.’
As Anjolt intussentied zo ver is, dat e bie d’veurdeure is, zugt e dat twij manlu net bezeg binnen de klompen op de matte bie d’veurdeure oet te trekken. Hai herkent baaide manlu. In elk geval van gezichte.
‘Is dat joen klaainzeun?’ zegt de grootste van de twije.
‘Joa.’
‘Wat n vrundelk kind. Hai het ons nuigd om n kop kovvie te kommen drinken,’ zegt de lutjeste. Net as Anjolt begunnen wil aan n reloas, dat Sietze dat bie alle mìnsen dut, dij aan deure kommen, zegt de grootste:
‘Wie waren doar ook wel aan tou.’ En zunder woord of wieze schoeven ze bie n verboasde Ketriene aan toavel.
‘Wie lopen mit donateurskoarten van d’iesverainen,’ verdudelekt de klaainste heur aanbellen en binnenkomst. Dat moakt t veur Ketriene zeker duudleker, mor nog aaltied nait hailemoal akseptoabel. Lopst toch zo mor nait bie wildvrumde mìnsen, woarst nog nooit mit proat hest en dijst nait ains bie noam kist, noar binnen om n kop kovvie te goan drinken.
As Ketriene bezeg is twij koppen kovvie in te schenken bie t aanrecht, zit Anjolt al kammeroadschappelk te kwedeln mit de twij gasten. Nait allendeg de toon, mor ook t gedrag van baaide kirrels dut vermouden, dat zai, ook al ist nog reedlek vroug in de mörgen ook wel aan n kop kovvie tou binnen. As Ketriene baaide kopkes op toavel zet, wait ze t zeker. Jeneverlocht! En t gesprek in de keuken is doar n ofspaigeln van. Baaide manlu voeren duudlek de boventoon en de schimpers over vraauwlu, dij zai dij mörgen in nachtkleroazie aan deure zain hebben, vlaigen over toavel.
Den gaait de bèle veur de twijde keer dij mörgen. Anjolt is dit keer sneller bie de veurdeure as n poar menuten leden, mor nait zo snel, dat e Sietze veur is. t Is dit keer de kezeboer.
‘Kovvie?’ heurt Anjolt. t Taimpie komt hom bekìnd veur. In de keuken, zo heurt Anjolt, wordt al mit stoulen schoven en de twij kletsmejoors sloagen zok op de knijen van t lagen.
‘Dij man kin der ook nog wel bie,’ zegt de grootste.
‘Schenk al vast mor n druddeltje in,’ laagt d’aandere scheuvelloper. Da’s natuurlek bedould veur Ketriene. Anjolt, dij bezeg is de kezeboer van zien jaze of te helpen, duurft hoast nait om d’hörn te kieken, baange is noar de reaksie van Ketriene.  t Vaalt gelokkeg nog mit. As de kezeboer aan toavel zit, duurt t mor even of Wat en Haalf-Wat hebben hom zo ver, dat e noar zien keze-auto terogge gaait om wat proef- of zoals ze t zulf zeggen pruifstokjes  op te hoalen.
En zo wui t in de keuken bie Anjolt en Ketriene wel hail gezelleg. d’Opmaarken van de grootste, dat bie dij gezelleghaid toch ook n borrel heurt, het Ketriene knap en vakkundeg oplöst mit de tegenopmaarken: ‘Smörgens drinken wie allendeg mor kovvie.’
Mit dank aan Sietze.